ไม่ได้ทำไปเพราะใครว่าดี แต่ทำไปเพราะใจอยากทำ
posted on 01 Nov 2010 21:10 by kingzakornตามธรรมชาติแล้ว สิ่งมีชีวิตทุกชนิดเกิดมาเพื่อดำรงเผ่าพันธุ์ของตัวเองไว้
แต่มีเพียงแค่มนุษย์เท่านั้นที่ต่างออกไป มนุษย์ไม่เพียงเพื่อแค่ดำรงเผ่าพันธุ์ไว้ แต่ยังกำหนดหลักเกณฑ์ต่างๆไว้
เพื่อไม่ให้สังคมวุ่นวาย เพราะหากไม่ได้กำหนดกฎต่างๆเอาไว้ มนุษย์ก็จะทำแต่เรื่องที่ตนต้องการ โดนไม่คำนึงถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น
มาดูชีวิตของพวกเรากันดีกว่า จะว่าไปแล้วทุกวันนี้เราก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ในกฎเหล่านั้น หากฝ่าฝืนก็จะต้องถูกลงโทษ
แต่นั่นเป็นเพียงแค่สิ่งที่เราทำแล้วสังคมรับรู้และเห็นว่ามันผิด แต่หากไม่มีใครรับรู้นอกจากตัวเราล่ะ?
ตัวผมเองก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่มีเรื่องต่างๆมากมายที่อยากจะทำ ที่ทำไปหลายๆเรื่อง บางครั้งก็คิดว่าตัวเองงี่เง่าสิ้นดีที่ได้ทำลงไป แต่ก็ไม่ได้คิดว่ามันเลวร้ายเกินไปหรอก
เรื่องที่ตอนนี้กำลังเป็นกระแสกันอยู่(?) คือเรื่องของปัญหาสิ่งแวดล้อม หลายแหล่งหลายองค์กร ต่างออกมาพูดเรื่องนี้กันอย่างมากมาย แต่ในความเป็นจริงทุกวันนี้ คนที่สร้างมลภาวะให้แก่โลกไม่ใช่เพียงองค์กรใหญ่ๆ
แต่รวมถึงน้ำมือของชาวบ้านคนธรรมดาด้วย
การช่วยกันรักษาสิ่งแวดล้อม หลายคนอาจจะยังคิดว่าเป็นเรื่องตลก หลายคนยังคิดว่าเป็นเรื่องที่ช่วยอะไรไม่ได้
จริงอยู่ที่โลกร้อนขึ้นเป็นปัญหาที่เป็นกลไกทางธรรมชาติอยู่แล้ว เพียงแต่มนุษย์เป็นผู้เร่งให้กลไกนี้เดินเร็วขึ้น
หากผลกระทบนี้เกิดขึ้นแต่เพียงกับมนุษย์ก็คงจะไม่เป็นไร เพราะมนุษย์เป็นผู้กระทำ แต่สิ่งมีชีวิตอื่นๆกลับได้รับผลกระทบเหล่านี้ไปด้วย
หลายๆคนที่รักสัตว์ เช่นสุนัข ยินดีที่จะทำเพื่อสัตว์ที่ตนรักได้ทุกอย่าง แต่กลับทำร้ายสิ่งมีชีวิตอื่นที่อยู่ร่วมโลกกันได้อย่างไม่สนใจอะไร และถ้าเปลี่ยนจากสัตว์ เป็นลูกหลานของเราล่ะ เราจะปล่อยให้พวกเขา ต้องเจอกับผลภาวะที่พวกเราเป็นคนสร้างขึ้นมาได้หรอ?
การช่วยกันรักษาสิ่งแวดล้อมเป็นเรื่องสำคัญ แต่กลับไม่มีใครให้ความสนใจ หลายๆคนทำไปเพราะกระแสสังคม หาได้ทำไปอย่างจริงจังไป แต่นั่นก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไร ตัวผมเองก็เป็นคนหนึ่ง ที่ปล่อยผลภาวะสู่สิ่งแวดล้อมอยู่แทบทุกวันเหมือนกัน บอกตามตรงผมเองก็หยุดปล่อยไม่ได้ สิ่งที่ทำได้ คือการปล่อยออกมาให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ และที่ทำไปทั้งหมดไม่ใช่ทำไปเพราะใครบอกว่าดี แต่ที่ทำไปเพราะใจอยากที่จะทำด้วยตัวเอง
เหตุผลนั่นหรอ ก็ไม่มีอะไรมาก แค่เพียงคิดว่าถ้าหากวันหนึ่ง ผมมีครอบครัว มีลูก แล้วลูกๆของผมต้องอยู่ในโลกที่มีแต่ผลภวาะเป็นพิษ ผมคงละอาย ถ้าลูกถามว่าผลภาวะพวกนั้นเป็นฝีมือใคร เพราะผมเองก็เป็นส่วนหนึ่งที่ปล่อยมันออกไป
ในตอนนี้จึงทำเท่าที่ทำได้ เพื่อที่จะให้ทุกสิ่งที่ปล่อยออกไป กระทบต่อสิ่งแวดล้อมให้น้อยที่สุด เพื่อที่หวังว่าสักวันหนึ่ง โลกในอนาคต จะเป็นโลกที่สดใสกว่าที่เป็นอยู่อย่างตอนนี้ ถ้าเรื่องนี้เข้าไปอยู่ในจิตสำนึกของทุกคนได้ก็คงดีไม่น้อย
ผมไม่ได้หวังว่าใครๆจะหยุดปล่อยมลภาวะได้ทันที เพราะมันเป็นไปไม่ได้ แต่หากลดการปล่อยออกมา แม้เพียงคนละเล็กน้อย แต่หากทุกคนช่วยกัน มันก็กลายเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่ได้
หวังว่าสักวันหนึ่งในชีวิตก่อนตาย จะเห็นโลกที่สดใส มากกว่าที่เป็นอยู่ อย่างทุกวันนี้...